Sandy en Mats zijn allebei 37 jaar oud en al 21 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen. Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.
Wat vooraf ging:
Deel 1: de voorgeschiedenis
Deel 2: de start van hun ivf-behandeling
Deel 3: voorbereiding ivf-punctie
Deel 4: de punctie
Deel 5: sms of telefoon: terugplaatsing ja of nee?
Deel 6: de terugplaatsing (embryotransfer)
Deel 7: de eerste wachtweek
Deel 8: De tweede wachtweek en uitslag
Deel 9: we gaan verder
Deel 10: een vlucht?
Iets wat Mats en ik ons inmiddels hebben voorgenomen is dat we ons leven niet meer volledig op pauze willen zetten voor ons fertiliteitstraject. Voortaan gaan we geen dingen meer laten of uitstellen met de gedachte ‘misschien zijn we dan wel zwanger’. Het leven gaat door en we beseffen dat we de afgelopen jaren nauwelijks echt hebben geleefd. We hebben maar weinig leuks beleefd, en we kunnen zo niet doorgaan. We gaan voortaan weer op vakantie, we kopen die concertkaartjes voor volgend jaar gewoon én we adopteren eindelijk weer een hondje.
In november halen we onze pup op. We hebben onze handen vol aan hem. Vooral ik, want ik werk inmiddels nog maar een aantal uren per week vanuit huis. Al het gedoe aan mijn lijf en de teleurstellingen die we steeds moeten verwerken gaan nu ook mentaal steeds zwaarder wegen. Mijn energie verdwijnt als sneeuw voor de zon en ik lijk steeds meer afstand te nemen van mijn emoties en gevoelens. Onze situatie voelt uitzichtloos. Dat doel, waar we het het toch allemaal voor doen, voelt onbereikbaar. Ik voel me als de ezel met de wortel aan de hengel. Hoe lang lukt het nog er achteraan te rennen? Hoe lang nog voordat we besluiten dat het het niet meer waard is? Hoe lang voordat de wortel verrot en we beseffen dat die honger nooit gestild zal worden?
Die maand verloopt ons traject hetzelfde als de maand ervoor. Drie keer echo, twee keer bloedprikken. Mijn lh-piek is geweest, een kleine week later sta ik ingepland voor de terugplaatsing van onze enige cryo. De ochtend van de terugplaatsing word ik gebeld. De cryo is niet goed de vriezer uit gekomen, de terugplaatsing gaat niet door. Ik voel niets bij die boodschap. Ik voel sowieso niets meer de laatste weken, behalve de altijd aanwezige vermoeidheid. Wanneer ik met de hond in het bos loop en ik het fonkelende witte laagje vorst op de takken bewonder, bedenk ik me dat het bos er vandaag uitziet zoals ons leven al lange tijd voelt; het kan er misschien prachtig uitzien, maar het is verdomd koud en de lucht is grauw.
Vervolg > lees deel 12
