Een appeltje schillen

Ik ben zwanger en heb het idee dat ik met een aantal mensen nog een appeltje te schillen heb. Ik wil ze eindelijk eens flink de waarheid zeggen. Dat ze lompe opmerkingen hebben gemaakt toen wij nog ongewenst kinderloos waren.We wisten blijkbaar niet hoe we kinderen moesten maken, want anders zou het al wel gelukt zijn. Ik wil ze zeggen dat ze onzorgvuldig zijn geweest in hun woordkeuze. Het was namelijk vreemd dat het bij ons niet lukte. Anderen van mijn leeftijd konden toch ook nog gewoon kinderen krijgen? Voorbeelden genoeg!

Ik wil ze duidelijk maken dat ze hun ongezouten mening hebben gegeven zonder mij maar één vraag te stellen. Of ik dan niet gauw een afspraak bij de dokter moest maken om mij te laten onderzoeken als ik het idee had dat er iets mis was. En dat voordat ik de kans had gekregen te vertellen over de onderzoeken die we tot dusver al hadden gehad.Niet zwanger kunnen raken? Dan was ik zeker te gestrest en er veel te veel mee bezig. Ik was verbaasd en klapte dicht. Waar haalden ze dat ineens vandaan? De enige sleutel tot succes was volgens hen de kinderwens volledig los te laten, want je hoorde namelijk wel vaker dat vrouwen dan ineens een positieve zwangerschapstest in handen hadden. Totaal onverwachts.

Ik werd er onzeker van en zei niets. Wat doe ik verkeerd? Hoe kan ik die wens nou loslaten in een periode van hormoonspuiten en ziekenhuisbezoeken? Ik wil ze duidelijk maken dat ze niet naar mij hebben geluisterd toen ik me na de zoveelste mislukte poging steeds eenzamer en ellendiger ging voelen.

Ik moest er maar over ophouden, want het zou vanzelf wel goed komen om vervolgens uitgebreid te vertellen over hun eigen kinderen of enthousiast te melden wie er allemaal wél in blijde verwachting waren. Oh, en het was ook nog eens in één keer raak…

Ik wil ze eindelijk zeggen dat ze mij met die opmerkingen hebben gekwetst. Diep gekwetst.

Met terugwerkende kracht ben ik boos. Boos op het feit dat we zoveel moeite hebben moeten doen om zwanger te raken. Boos op de mensen van wie ik graag steun had willen hebben, maar die niet of onvoldoende heb gekregen. Waar waren jullie toen ik jullie nodig had? Boos over al die onhandige tips, misplaatste opmerkingen en dooddoeners.Eigenlijk ben ik boos op mezelf. Ik ben boos dat ik op dat moment niet in staat was er direct op te reageren en duidelijk te maken dat die opmerkingen pijn deden. Ik was té vaak té overrompeld door het onbegrip. Waarom heb ik anderen toch zoveel ruimte gelaten? Ik was moe van de intensieve behandelingen. Van de eeuwigdurende onzekerheid.

Ik ben boos dat ik door die harde meningen dubbel zo hard heb moeten werken om overeind te blijven. Boos dat de boosdoeners zich onvoldoende hebben ingeleefd. Ik was al zo kwetsbaar. Het voelt oneerlijk. Het ís gewoon niet eerlijk.Goed bedoeld of niet. Ik wil met modder naar ze smijten, emmers vol. Het liefst stort ik vloekend en tierend al mijn woede over ze uit. Ik wil ze nu eindelijk eens ongenuanceerd de waarheid zeggen. Net zo ongenuanceerd als zij zijn geweest.

Ik haal adem. Ik doe het niet. Niet op die manier. Het heeft geen zin.
Het enige wat zin heeft is de boosdoeners van toen alsnog duidelijk maken wat ik op dit moment voel. Ze alsnog zeggen wat die opmerkingen met mij hebben gedaan. Dat wat er door hen gezegd is mij nu in de weg zit. Dat ik daardoor voorzichtig ben geworden in wat ik met ze deel terwijl ze zo dichtbij staan. Ik heb daar verdriet van. Dát is wat ik ze wil zeggen, zo helder mogelijk. Zonder scheldkanonnades. Zonder emmers vol modder. En mijn taak voor de toekomst? Oefenen. Veel oefenen in het zeggen wat ik voel. Op dit moment. Mijn grenzen stellen. Elke keer opnieuw. Ik wil een appeltje schillen en de partjes onbezorgd met ze delen. Míjn appeltje. Zonder angst. Nu en in de toekomst.

Marthe

Wil je meer lezen?

Een gedachte over “Een appeltje schillen

  1. Lieve Marthe,
    ik krijg er tranen van in mijn ogen. Het is herkenbaar en zo jammer. Onmacht van beide kanten? Ik kan me soms zo slecht voorstellen dat juist deze mensen je willen kwetsen.. Maar waarom gebeurt het dan toch? Ik vraag me ook wel eens af hoe het straks verder moet met de mensen om me heen.. Mocht het ooit lukken om zwanger te worden. Er is soms echt een afstand ontstaan die niet te overbruggen lijkt. Ik hoop dat dat niet blijkt te kloppen.

    Wat fijn dat er nu een klein kindje in je buik groeit. Ik hoop dat je de boosheid achter je kan laten en volledig kan gaan genieten van je zwangerschap. Van harte gefeliciteerd.
    Liefs Maud

Geef een reactie