Sandy blogt – deel 12 – prikken, stress en opluchting

Posted on by Jose Knijnenburg
Sandy en Mats zijn allebei 37 jaar oud en al 21 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen. Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.

Wat vooraf ging:

Sandy en Mats met een achtergrond van de natuur in IJsland
Mats en Sandy tijdens hun reis door IJsland

Einde eerste ivf-poging

Onze eerste ivf-poging is dus niet verder gekomen dan een verse terugplaatsing, een biochemische zwangerschap en veel extra wachttijd. Na overleg met onze gynaecoloog mag ik in december weer beginnen met de dagelijkse injecties. Ik kreeg nog de optie aangeboden om de pil te slikken en in januari voor de punctie te gaan. In die maand is de kans iets groter dat het lukt om onder sedatie te kunnen op de dagbehandeling. Maar ook januari geeft daar geen garanties op, want als mijn punctie in het weekend moet plaatsvinden, kan ik ook niet bij de dagbehandeling terecht. Ik besloot er dus maar gewoon voor te gaan, we wachten al zo lang op een nieuwe kans.

Start ivf-poging 2

Deze keer start ik direct met injecties met de maximale dosering Gonal-F en een paar dagen later ook weer met de Cetrotide-injecties. Soms doen ze pijn, soms valt het erg mee. Ze maken het leven in ieder geval niet leuker en ik zie er elke dag weer een beetje meer tegenop. We hopen dat de punctie op een bepaalde vrijdag kan plaatsvinden, maar het blijft afwachten of mijn lichaam meewerkt. De woensdag ervoor blijkt bij de echo dat ik nog niet klaar ben voor een punctie op vrijdag. Ondanks de hoge dosering gebeurt er nog te weinig. Helaas moet ik nog even door met de injecties.

Goed nieuws… of toch niet?

Die vrijdag ga ik opnieuw voor een echo en dan blijkt dat er in twee dagen veel is gebeurd. Misschien zelfs te veel. Veel follikels die de woensdag ervoor nog klein waren zijn in rap tempo gaan groeien en ik ga richting een overstimulatie. De punctie uitstellen tot maandag zou zomaar eens geen optie kunnen zijn. Dat zou betekenen dat ik niet onder sedatie kan en vanwege de ligging van mijn eierstokken zou dat een uiterst pijnlijke ervaring voor mij worden.

Stress

We spreken met de arts af dat ik bloed laat prikken. Afhankelijk van de oestradiolwaarde in mijn bloed zal het team van artsen bepalen of het verantwoord is om de punctie pas maandag uit te voeren. We hebben er erg veel stress van. Nu er eindelijk veel follikels groeien, zou ik bij de punctie het misschien niet eens volhouden om er een mooi aantal van te laten aanprikken. Allerlei horrorscenario’s gaan door mijn hoofd en ook Mats kijkt er niet naar uit om toe te moeten kijken.

Opluchting

Die middag volgt het verlossende telefoontje. Mijn waardes zitten op het randje, de artsen durven het aan om te wachten tot maandag. De punctie wordt ingepland op de dagbehandeling en we gaan opgelucht het weekend in.

Vervolg > lees deel 13