Sandy blogt – deel 13 – tweede IVF-punctie

Posted on by Jose Knijnenburg
Sandy en Mats zijn allebei 37 jaar oud en al 21 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen. Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.

Wat vooraf ging:

Sandy en Mats met een achtergrond van de natuur in IJsland
Mats en Sandy tijdens hun reis door IJsland

Blog 13: mijn tweede punctie voor ivf

Voorbereiding

In het weekend voor de punctie was ik verkouden en heb ik nauwelijks geslapen door het hoesten. Op maandagochtend moeten we al erg vroeg in het ziekenhuis zijn. Het prikken van het infuus gaat moeizaam; het doet pijn en het duurt lang. Uiteindelijk wordt een echoapparaat gebruikt om een goede ader te zoeken en op de derde plaats zit hij dan eindelijk.

Punctie

Tijdens het ‘overstappen’ naar de operatietafel hoor ik een van de artsen zeggen dat ik tijdens mijn vorige punctie erg beweeglijk ben geweest. Dat is gek om te horen, ik kan me er zelf natuurlijk niets van herinneren. Ik hoop maar voor hen dat ik deze keer stil zal liggen. Zodra ik weer wakker word op de uitslaapkamer heb ik toch wel weer wat pijn in mijn onderbuik, maar na wat extra morfine trekt dat gauw weg.

Diclofenac

Als ik weer op de plek ben waar Mats bij me mag komen, krijg ik een brandende pijn in mijn maag. Ik schrik ervan. Ik krijg wat cola en heel langzaam zakt de pijn weg, maar even later vlamt deze weer op. Volgens de verpleegster kan de diclofenac, die ik voor de punctie heb ingenomen, op een lege maag klachten geven. Ik krijg de tip voor een eventuele volgende keer om een zetpil te vragen of om direct na de punctie wat te eten. Na een beschuitje met kaas komt de vervelende pijn gelukkig niet meer terug.

De uitslag

Voordat we naar huis gaan krijgen we de uitslag: er zijn 24 eicellen gevonden. Wauw, dat zijn er wel 20 meer dan de vorige keer! Het is natuurlijk nog afwachten hoeveel embryo’s hieruit zullen ontstaan, maar dit klinkt in ieder geval erg fijn. Met een tevreden gevoel rijden we naar huis.

Geen verse terugplaatsing

In de dagen erna voel ik me steeds slechter. Ik ben erg zwak en moe, heb last van mijn buik en ik kan eigenlijk alleen maar in bed liggen. Drie dagen na de punctie is het tijd voor een echo en bloedonderzoek om te kijken hoe het gaat en of een verse terugplaatsing verantwoord is. Ik voel me slecht, maar bedenk dat het misschien goed is een beetje te bewegen en besluit daarom vanaf de parkeergarage rustig naar de afdeling te lopen. Eenmaal boven gaat het mis en moet ik op de grond gaan liggen om niet flauw te vallen. Zodra het iets beter gaat word ik in de stoel gezet om bloed te laten prikken. Weer ga ik bijna out en moet ik bijkomen voordat ik mezelf naar de echokamer kan verplaatsen. De arts peilt ondertussen voorzichtig of we een terugplaatsing verwachten vandaag. Ik stel haar gerust door te zeggen dat ik die absoluut niet zie zitten, ongeacht de uitslagen van de echo en mijn bloed. Zij denkt er hetzelfde over en laat dit vast weten aan de mensen van het lab.

Overstimulatie

Uit het bloedonderzoek blijkt dat mijn bloed te dik is en bij de echo zien we een hoeveelheid vocht in mijn buikholte die de arts ‘indrukwekkend’ noemt. Ze overlegt of ik moet worden opgenomen, ik zit qua waardes op het randje. Gelukkig hoeft dit niet en we mogen naar huis met de strenge opdracht dat ik drie liter vocht per dag moet drinken om te voorkomen dat mijn bloed nog verder indikt. Mats moet een rolstoel gaan halen en ik krijg op mijn kop dat ik vanaf de auto ben komen lopen. Voorlopig mag ik na thuiskomst alleen nog van mijn bed naar de wc lopen en weer terug. Gelukkig kan Mats op zijn werk regelen dat hij voornamelijk vanuit huis werkt, zodat hij voor mij en onze pup kan zorgen. Het is allemaal heel rot, maar die 24 eicellen springen blij rond in mijn gedachten. Hopelijk zijn ze in het echt net zo levendig. Vervolg > lees deel 14