Kinderloosheid: 360 graden pijnlijk

Posted on by webmaster

Gister werden ze 19…

De meiden van m’n partner en zijn ex. Een prachtige tweeling.

Ongewenste kinderloosheid is stom. Dan moet je gaan uitleggen dat je hond belangrijk voor je is. Of de verjaardag van je stiefdochters.

Wat zou ik graag meedeinen op de golven van ‘normaal’. Niet telkens hoeven toelichten wat er voor mij toe doet. Alle verjaardagen van kinderen uit mijn omgeving staan op m’n kalender. Nimmer gaat er één ongemerkt voorbij.

Gister was het doodstil… Zelfs na al die jaren snapt helemaal niemand in mijn omgeving het belang van deze dag. Ik vind het ook leuk om gefeliciteerd te worden… Nee, ik heb ze niet zelf gebaard maar naast Scooby brengen ook zij mij het dichtst bij het moederschap en zijn ze gewoon belangrijk voor me.

De meiden zelf… Ik kreeg ze niet te pakken en we zagen ze niet. Ze brengen de dag door met hun moeder. Zo gaat dat. Ik herken het van vroeger. Ook het verrassingspakketje dat ik liet bezorgen, hult zich in stilzwijgen.

Ik vind het 360 graden pijnlijk.

Wat is dat toch.
Waarom lijk ik bijna alles te snappen?
Maar snapt de wereld zo weinig van mij?

Op een ander moment vieren we het bij ons.

Het puzzelt en duizelt me.
En ik weet, het heeft te maken met tevoorschijn komen.
Precies zoals ik nu doe.

Dit is een betoog voor honden en stiefkinderen op de verjaardagskalender. Zij willen ook gevierd worden.

En ik heb een heel sterk vermoeden dat ik met dit thema niet alleen ongewenste kinderloosheid aanraak maar ook ‘ongewenst’ weduwe, single, ziek of welke gebeurtenis of ervaring dan ook waarop het leven zich niet als vanzelfsprekend ontvouwt. Waarin het afwijkt van de ‘reguliere’ levenspas.

Levende of dode verliezen.
Kunnen we iets meer naar elkaar omzien?

Toekie Van Apeldoorn

Wil je meer lezen?