Moeder-baas

Posted on by webmaster

Vorige maand werd ‘ie 4…op 29 mei.
Scooby, onze hond. 

En nu vraag ik dus aandacht voor de verjaardag van mijn hond.
Of eigenlijk voor mijzelf als zijnde zijn ‘moeder-baas’. 

Ik had namelijk geen klein harig hondje moeten krijgen maar een zachte bolle baby. Maar er kwam dus geen baby en wel een hond. En dat maakt dat Scooby super belangrijk voor mij is. Hij is degene die mij op dagelijkse basis het dichtst bij het moederschap brengt. 

Ik verzorg ‘m in de ochtend: voorzie ‘m van z’n natje en z’n droogje. 
Hang als een vlag achter ‘m aan als ik ‘m uitlaat aan de riem.
Kam z’n vacht, ruim z’n kak op (mogelijk is er niet eens zoveel verschil tussen honden en kinderen… :-).

Maar Scooby gaat niet mee in eerste stapjes, schooldagen, diploma’s, vriendjes, etc. Dus ik ben nog wat zoekende hoe ik hem erin vlecht. In die verhalen over kinderen. De zorgen, de hoogtepunten, de anekdotes. Want ik wil natuurlijk niet als een gekkie overkomen als een ander het over zijn kinderen heeft en ik maar over dat harige ding blijf zemelen. 

Oftewel, ik studeer nog wat op hoe ik dat handig kan doen en op welke manieren ik mij kan verhouden tot de kinder-verhalen. Tips altijd welkom. 

En waarom schrijf ik dit nu? 
Ik schrijf dit als betoog om naar buiten te komen met datgene wat voor jou belangrijk is, wat er voor jou toe doet. 

Een hond, een kind, een partner, ziekte, ruzie, scheiding, dood of wat jou ook bezig houdt maar je makkelijker voor jezelf ‘bewaart’. Uit gene, schaamte, pijn of ander ongemak. Waar je niet meteen mee naar buiten komt. Mogelijk vraagt een ander er niet naar… misschien wel uit angst om het verkeerde te zeggen omdat het zo ‘precair’ is. 

Dus een betoog voor jou om zichtbaar te zijn en licht te schijnen op datgene wat voor jou wezenlijk is. Ermee tevoorschijn komen. Actief, voor in de bus, enzo. Kom ermee naar buiten. 

Immers ‘sharing is growing’.

Toekie van Apeldoorn