Sandy blogt – deel 14 – een gevulde vriezer

Posted on by Jose Knijnenburg

Sandy en Mats zijn allebei 37 jaar oud en al 21 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen. Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.

Wat vooraf ging:

Sandy en Mats met een achtergrond van de natuur in IJsland
Mats en Sandy tijdens hun reis door IJsland

Blog 14 – een gevulde vriezer

Een jaarvoorraad

De dagen na de controle-echo en het bloedonderzoek ga ik me alleen maar beroerder voelen door de overstimulatie. Ik houd me – met moeite – aan de opdracht drie liter vocht te drinken per dag. Mijn buik is enorm, ik lijk wel acht maanden zwanger. Ironisch. Maar hoe beroerd ik me ook voel, ik vind het prima. We hebben namelijk te horen gekregen dat van de 24 eicellen er 17 bevrucht zijn geraakt. Een paar dagen later bleken daaruit 11 goede embryo’s te zijn ontstaan. Ze zijn de vriezer in gegaan. De embryo’s van deze ronde lopen qua celdeling niet achter, die van onze vorige poging deden dat wel. Een jaarvoorraad! Sowieso een jaar geen punctie meer, en hopelijk nóg beter: nooit meer een punctie(?)

Spoedeisende hulp

Eén nacht rijden we na overleg met de dienstdoende arts naar de spoedeisende hulp. Ik voel me benauwd. Vanwege mijn dikkere bloed is de kans op een longembolie groter. Reden genoeg om even te checken wat de benauwdheid veroorzaakt. Uit voorzorg wordt vast een infuus geprikt, weer is het een pijnlijke die mijn arm bont en blauw maakt, en er wordt bloed afgenomen. Het is druk en we moeten drie uur wachten op de uitslag. Ook wordt naar mijn longen geluisterd, maar alles lijkt in orde. Mijn bloedwaarde is nog hetzelfde, en is dus niet slechter geworden. De benauwdheid wordt waarschijnlijk veroorzaakt doordat het vocht zoveel ruimte inneemt. We gaan naar huis en kunnen nog drie uur slapen voordat de wekker gaat. We rijden vervolgens opnieuw naar het ziekenhuis voor de echo die die dag al gepland stond. Met kleine oogjes zit ik uitgeput in de hal van het ziekenhuis in de rolstoel te wachten tot Mats de auto geparkeerd heeft. Ik voel een koortslip opkomen en even heb ik last van wat zelfmedelijden en barst in tranen uit. Gelukkig is het op dit vroege uur nog rustig in het ziekenhuis.

Kerst 2023: kerstfilms op de bank

Op de echo is te zien dat de hoeveelheid vocht in mijn buik nog is toegenomen. Normaal gesproken zijn eierstokken 2 á 3 cm groot, die van mij zijn nu rond de 10 cm. De follikels die tijdens de punctie zijn aangeprikt en leeggezogen, hebben zich opnieuw gevuld met bloed en vocht. Dit vocht lekt vervolgens de buikwand in en dat moet het lichaam zelf weer opruimen. Een paar dagen later krijg ik een telefoontje van het ziekenhuis om te checken hoe het gaat. Ik kan nog steeds niets, het lijkt allemaal alleen maar erger te worden. De arts stelt me gerust door te zeggen dat het met een dag of twee echt beter zou moeten gaan. Maar de volgende is de ergste dag; zelfs mijn liezen zijn opgeblazen en er ligt zelfs ook op mijn ribben een dikke laag vocht. Het voelt heel ongemakkelijk en gezien het die dag eerste kerstdag is, vallen de feestdagen voor ons in het water. We installeren ons met zijn tweetjes op de bank en kijken kerstfilms. Eigenlijk best gezellig.

Afsluiting

De volgende dag voel ik me direct beter wanneer ik wakker word. De arts had gelukkig dus toch gelijk. Ik ben over het kantelpunt heen en vanaf dat moment ga ik elke dag met grote sprongen vooruit. Met oud en nieuw heb ik een extra zware menstruatie dus ook die dag voelt niet heel feestelijk. We spreken af dat we met deze toepasselijke afsluiting van weer een zwaar jaar al het verdriet en de ellende achterlaten in 2023. We maken van 2024 hoe dan ook een beter jaar dan de vier die nu achter ons liggen. Dat besluit voelt alvast lekker.

Vervolg > lees deel 15