Sandy blogt – deel 16 – I never asked for easy, but it shouldn’t be this hard

Posted on by Jose Knijnenburg
Sandy en Mats zijn allebei 38 jaar oud en al 22 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen. Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.

Wat vooraf ging:

Positief

Een paar dagen na de terugplaatsing ben ik erg duizelig en heb ik pijn in mijn onderrug. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat ik nu al symptomen heb. Bovendien voel ik niets van wat ik bij de vorige innestelingen wel heb gevoeld en andersom. Vervolgens slaat al snel de allesoverheersende vermoeidheid toe en dan weet ik het. Een kleine week na de terugplaatsing besluiten we het vast te wagen en heb ik toch weer een licht positieve test in handen.

Ook zwangerschapstesten raken over datum

Ik weet dat het wordt afgeraden om al zo vroeg te testen en ik begrijp ook echt waarom. Maar we mogen pas een week nadat ik eigenlijk ongesteld had moeten worden officieel testen, terwijl… ik weet natuurlijk al dat er iets gaande is vanwege mijn uitblijvende menstruatie. Bovendien bewijst mijn voorraad zwangerschapstesten dat ik al heel lang niet meer test, tenzij ik het gevoel heb dat het raak is: ze zijn namelijk allemaal al een jaar over de datum. Eigenlijk had ik ze weg moeten gooien, want in de week die volgt maak ik mezelf helemaal gek als de streepjes nauwelijks donkerder worden en er zelfs een dag tussen zit dat het streepje flink lichter is. Op de officiële testdag bel ik het ziekenhuis en wordt een echo gepland voor wanneer ik 7 weken zwanger ben. We kunnen niets anders doen dan afwachten en behalve de dure test met wekenindicator stop ik met testen.

Zorgen en verdriet

In de weken erna krijg ik er een hard hoofd in. Ik heb veel stekende pijn op een plekje aan de linkerkant van mijn onderbuik, die naar mijn gevoel te ver bij mijn baarmoeder vandaan zit. Ik heb veel last van spotting. De dag voor Mats zijn 38e verjaardag begint het bloedverlies. Het is zaterdag, dus ik besluit te wachten tot maandag om het ziekenhuis te bellen. Op zondagavond heb ik mezelf ervan overtuigd dat het niet goed kan zijn en ik slaap de hele nacht niet. Na alle ellende aan mijn lijf ben ik verschrikkelijk bang dat het mis is en ik misschien weer een operatie nodig zal hebben. Gelukkig mag ik die maandag nog langskomen voor controle. De arts stelt me direct gerust door te zeggen dat de zwangerschap in mijn baarmoeder zit. Maar vervolgens meldt ze ons dat het er niet goed uitziet. De vrucht- en dooierzak zijn te klein voor 6 weken en er is geen vruchtje zichtbaar. In combinatie met de bloedingen die toenemen, kan geconcludeerd worden dat de miskraam waarschijnlijk al op gang is gekomen. In mijn hoofd blijf ik herhalen dat het oké is, ik hoef geen operatie, het is ‘gewoon’ weer niet gelukt. Maar eenmaal op de gang kan ik niet meer stoppen met huilen. Een zin uit een liedje van Pink gaat steeds weer door mijn hoofd: “I never asked for easy, but it shouldn’t be this hard.” Alle spanningen, zorgen en emoties komen eruit. We krijgen een kamertje van het ziekenhuis tot onze beschikking om uit te huilen.

Die ene

In de week die volgt stopt het bloeden, maar heb ik nog steeds last van spotting. Verder gebeurt er niets en ik verwacht dat ik met de controle-echo te horen krijg dat de miskraam weer op zich zal laten wachten, net als onze eerste. Het gekke is dat ik de zwangerschap nog steeds ‘voel zitten’, nog steeds op dat stekende plekje ergens links. De dag voor de echo vraagt mijn schoonmoeder of het wel zeker is dat ik een miskraam zal krijgen. Ik heb gespeurd op allerlei fora en naast de ontelbare vergelijkbare verhalen met een verdrietige afloop, heb ik er maar eentje kunnen vinden waarbij de zwangerschap uiteindelijk toch vitaal bleek. Mijn schoonmoeder zegt: “Misschien klopt je gevoel, jij kunt ook ‘die ene’ zijn..” Maar rationeel weet ik dat die kans nihil is. Wanneer ik de volgende dag in de stoel lig en het echoapparaat wordt ingebracht, horen we de adem van de arts stokken. Ik kijk naar het beeld en begrijp direct waarom.. er is beweging te zien op het scherm.

Rollercoaster

Mats vraagt of hij het goed ziet. De arts zegt dat ze ons geen valse hoop wil geven en alles eerst gaat opmeten, maar dat ze toch echt een hartje ziet kloppen. Op dat moment check ik mentaal uit. Ik wil niets voelen, niets zien en niets weten totdat het 100% zeker is. De eindconclusie is dat het vruchtje wat aan de kleine kant is, maar dat het hartje goed klopt. We zijn compleet in de war. De lieve arts begrijpt dat we deze keer niet lang kunnen wachten op een volgende echo, dus wordt een week later weer een plekje voor ons gereserveerd. Eenmaal buiten staren we elkaar wezenloos aan. Wat is er zojuist gebeurd?

Vervolg > lees deel 17