Sandy en Mats zijn allebei 38 jaar oud en al 22 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen. Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.
Wat vooraf ging:
Niet niet-zwanger
De volgende echo bevestigt het echt: ik ben 8 weken zwanger. Het vruchtje heeft een groeispurt gemaakt en loopt niet meer achter. De vruchtzak is aan de kleine kant, maar dat hoeft volgens de arts niets te betekenen. We worden doorverwezen naar het WKZ en moeten dan 2,5 week wachten tot de volgende echo. Die tijd voelt als een volledige maand. Vooral omdat ik nog steeds last heb van spotting en krampen. Ik durf het nog niet uit te spreken. Als we erover praten zeg ik dat ik ‘niet niet-zwanger’ ben. Ik zie de halte waar de roze wolk op ons wacht wel in de verte, maar ik durf er nog niet op te stappen.
Termijnecho 10 weken
Een week voor de termijnecho in het WKZ stopt de spotting en alles gaat anders voelen. De symptomen die al die tijd reden waren voor zorgen, waren ondertussen ook vertrouwd geworden. Nu ze er niet meer zijn, maak ik me daar weer zorgen om. Ik ben op van de zenuwen als we weer het ziekenhuis inlopen waar we de vorige keer slecht nieuws kregen. Zodra ons kindje – want zo gaat het er nu echt uitzien – op het scherm verschijnt en we het vrolijk heen en weer zien springen, nemen onze emoties de overhand. Zo ver zijn we nog nooit geweest. Alles ziet er goed uit, behalve dat het toch weer wat achterloopt qua groei. Ook dat leidt niet direct tot zorgen, maar toch is het jammer dat we nog nooit een echo hebben gehad waar niet minstens een kleine ‘maar’ aan hing. Dat neemt natuurlijk niet weg dat we ontzettend blij zijn met het kleine leven dat groeit in mijn ‘gekke’ baarmoeder.
Groeiend kindje, groeiende angsten
De weken voorafgaand aan de 13-wekenecho blijken zowaar nóg langer te kunnen duren. Ik had verwacht dat de vorige echo wat vertrouwen gaf, maar met het kindje en mijn buik groeit ook de angst om het allemaal weer te verliezen. Nu gaat een tekst van Benson Boone steeds als een mantra door mijn hoofd:
“Oh, I hope I don’t losе you
Please stay
I want you, I need you, oh God
Don’t take
Thеse beautiful things that I’ve got”
Mijn lichaam doorloopt de symptomen die passen bij de termijn en ik probeer mezelf daarmee gerust te stellen, maar de eerste miskraam heeft mij voor altijd verpest. Toen zagen we met 7 weken een kloppend hartje op het scherm en kon het voor ons gevoel haast niet meer misgaan. Mijn buik groeide een beetje en ik was misselijk. Twee weken later bleek mijn vruchtzak wel gegroeid te zijn, maar was het vruchtje waarschijnlijk al vlak na de eerste echo gestopt met leven. Ik wist niet dat het kon. Nu wel. Continu.
De 13-wekenecho
De avond en ochtend voor de 13-wekenecho ben ik letterlijk ziek van de zenuwen. Mats heeft ook onrustig geslapen. Alle scenario’s – goed en slecht – flitsen doorlopend door mijn hoofd, maar bij geen één ervan durf ik echt stil te staan. Als we het hartje voor het eerst horen, begin ik weer te snikken. Het is maar kort, maar dit is het nieuwe liedje dat ik wil vasthouden in mijn gedachten. Alles wordt opgemeten en bekeken met de echo en er wordt een plan gemaakt om ons de komende maanden goed te monitoren. Dit was ‘m dan; onze eerste echo zonder mitsen en maren. Op dit moment ziet alles eruit zoals het eruit zou moeten zien.
Werken aan vertrouwen
Dezelfde dag hebben we een consult met de maatschappelijk werker van het ziekenhuis. We hebben het over manieren om de flitsende scenario’s onder controle te houden de komende tijd. Ze adviseert dat we ook beperkt de tijd nemen voor de slechte scenario’s zodra ze naar boven komen, maar dat ik moet proberen voor me te zien dat ik ze dan weer opberg, in een denkbeeldig doosje bijvoorbeeld. Zodat we ons daarna bezig kunnen houden met de positieve dingen die ook geregeld moeten worden, bijvoorbeeld de babyuitzet. We gaan eraan werken.
Onbezorgd zal het niet worden, maar we hebben het nu. Op dit moment. Het leven in mijn buik.
This beautiful thing that we’ve got.
———
Dit mooie bericht is voorlopig Sandy’s laatste blog.
Velen van jullie volgden het verhaal van Sandy en Mats en misschien ben je dan ook nieuwsgierig naar de afloop, dus die zullen we jullie – over een maand of zes – niet onthouden.
Sandy en Mats bedanken iedereen voor de lieve en steunende reacties gedurende hun moeizame weg en wensen jullie heel veel sterkte, hoop en succes.
———
