Sandy blogt – deel 15 – herstel, zorgen en terugplaatsing 2

Posted on by Jose Knijnenburg
Sandy en Mats zijn allebei 37 jaar oud en al 21 jaar samen. Ze hebben (nog) geen kinderen. Begin 2020 begon hun kinderwens voor het eerst te groeien. Helaas ging hun pad niet over rozen. Sandy blogt voor Freya over hun weg naar een kindje.

Wat vooraf ging:

Sandy en Mats met een achtergrond van de natuur in IJsland
Mats en Sandy tijdens hun reis door IJsland

Herstel na overstimulatie

De eerste maand van het jaar is een herstelmaand. Nadat ik opnieuw heb gemenstrueerd wordt met een echo gekeken hoe het ervoor staat. Alles ziet er gelukkig weer normaal uit. Met de gynaecoloog spreken we af dat we weer gaan proberen een cryo terug te plaatsen in mijn natuurlijke cyclus. Het voordeel is dat ik dan geen hormonen hoef te injecteren en in te brengen. Het nadeel is dat ik lange cycli heb en we moeten zoeken naar mijn eisprong.

De adenomyose ‘groeit’, onze zorgen groeien mee

Twee weken later bij de eerste echo is er nog geen groter follikel te vinden. Wel is duidelijk zichtbaar dat in mijn rechter baarmoederhelft de adenomyose rap is toegenomen. Dat was eigenlijk mijn ‘rustige’ kant, maar er zijn nu verschillende vochtophopingen te zien. Een volgende terugplaatsing kan dus maar beter links gebeuren. Dit zijn geen geruststellende berichten en we maken ons zorgen om deze snelle ontwikkeling. We maken een afspraak voor een nieuwe echo vier dagen later.

Speldenkussen

Bij die echo zien we dat mijn baarmoederslijmvlies al goed dik is, maar nog steeds is er geen eisprong in zicht. Ik laat bloed afnemen zodat de artsen met behulp van mijn bloedwaardes kunnen bepalen op welk punt in mijn cyclus ik nu ben. Drie dagen later hetzelfde recept; echo en bloedprikken. Omdat mijn bloedwaardes wel zijn opgelopen, doen we het de volgende dag nog een keer. Op de echo is nog steeds geen follikel gevonden die op knappen staat, dus die middag en de dagen erna moet ik elke dag bloed laten prikken om op die manier mijn eisprong op te sporen. Drie dagen later zitten mijn armen vol met gaatjes en krijg ik eindelijk bericht dat mijn piek op cyclusdag 23 is geweest. Er wordt een terugplaatsing gepland voor een kleine week later..

Terugplaatsing 2

De ochtend van de geplande dag krijgen we het verlossende berichtje dat het allemaal doorgaat. Zeven maanden na de vorige terugplaatsing is het eindelijk weer zover. De artsen slaan die middag mijn inmiddels dikke dossier erop na om uit te vogelen hoe ze in mijn linker baarmoederhelft kunnen komen. Omdat we bij de eerdere onderzoeken hebben kunnen meekijken op het scherm, kunnen wij ze inlichten over hoe het bij mij allemaal zit. Dat helpt. De terugplaatsing verloopt goed. Weer zijn we geholpen met veel kundigheid, vriendelijkheid en begrip. Dat doet veel tijdens de toch wel ongemakkelijke behandeling. We gaan met een goed gevoel naar huis. Afwachten maar weer.

Vervolg > lees deel 16